Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Szewczuk Edward

1892-1964

chorąży

Urodzony 18 lutego 1892 r. w Podkórce, powiat Złoczów, w Małopolsce. Syn Teodora i Eugenii z domu Herman.

W latach 1913-1918 służył w armii austriackiej w pułku kolejowym. Po upadku armii austriackiej 2 września 1918 r. wstąpił w szeregi Armii Polskiej do II Baonu Mostów Kolejowych, który był jego oddziałem macierzystym aż do 1939 r. Ukończył dwa sześciomiesięczne kursy: w Centralnej Szkole Piechoty w Chełmnie kurs piechoty, drugi w obozie wyszkolenia saperów w Legionowie. Pełnił obowiązki dowódcy kompanii warsztatowej w Jędrzejowie. Był oficerem materiałowym od mobilizacji przy budowie mostów na koncentracji IV Brygady Saperów w Modlinie, Krakowie i w Kutach. l lipca 1921 r. otrzymał awans na chorążego. W zeszycie ewidencyjnym znajdują się opinie kwalifikacyjne poszczególnych przełożonych chorążego. Jako dobrze wyszkolony żołnierz zyskiwał pozytywne opinie przełożonych. W kwietniu 1930 r. Dowódca Batalionu ppłk. inż. Wacław Głazek, pisał o nim:

"... Ambitny, sumienny, lojalny, dyscyplinowany, charakter dobry. Inteligencja dość duża. W wykonaniu swych obowiązków skrupulatny i dokładny. Uświadomienie narodowe b. dobre. Jako instruktor wyszkolenia wojskowego i technicznego b. dobry. Jako dowódca plutonu wykazuje duże zdolności kierownicze i wychowawcze, o żołnierza dbały. Pracę nad wyszkoleniem opiera na dużych wiadomościach technicznych. Zasługuje na uznanie przełożonych. Wzorowy pod każdym względem".

W 1930 r. został oddany do dyspozycji Ministerstwa Spraw Zagranicznych z przydziałem do Generalnego Komisariatu RP na Wolne Miasto Gdańsk, na etat dowódcy oddziału technicznego na Westerplatte, gdzie objął referat lądowo-morski i kierownictwo budowy umocnień polowych. Z karty kwalifikacyjnej w WST Westerplatte, podpisanej przez komendanta mjr S. Fabiszewskiego w kwietniu 1938 r.:

"... Inteligencja więcej niż przeciętna. W pracy chętny, ambitny i spostrzegawczy. Wyrobienie obywatelskie i uświadomienie państwowe bardzo duże. Prezencja bardzo dobra. W służbie saperów kolejowych wyszkolony b. dobrze. Wysoce zdyscyplinowany, wybitne zewnętrzne przejawy karności. W dziale saperów kolejowych i budownictwa posiada dużo wiadomości".

Zgodnie z rozkazem nr 31 z 14 grudnia 1935 r. szef Wychowania Wojskowego Komisariatu Generalnego powierzył mu pełnienie obowiązków dowódcy oddziału wojskowego.

Po walkach i kapitulacji 7 września 1939 r. został wzięty do niewoli, w której przebywał pięć i pół roku. Z obozu Oflag II C powrócił 15 lutego 1945 r. Dnia l marca 1945 r. zorganizował Referat Aprowizacji i Handlu w Legionowie, Komitet Opieki Społecznej i Towarzystwo Przyjaciół Żołnierza. W jednym i drugim komitecie pełnił funkcje prezesa zarządu. Pod koniec 1945 r. zorganizował w Legionowie Gminną Spółdzielnię "Samopomoc Chłopska" i był jej prezesem do 1947 r. W styczniu 1948 r. został prezesem Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Korbieli, powiat Mińsk Mazowiecki.

Zmarł 31 marca 1964 r.

W Legionowie żyją córka Eugenia Dziedzic i wnuczka Anna Chruścielewska.

Odznaczenia: Srebrny i Brązowy Medal "Za długoletnią służbę" (1939), Srebrny Krzyż Orderu VM (1953), Złoty Krzyż Zasługi (1960).